Χίλια δυο ποιήματα

Το φεγγάρι σε λουζε κάποτε ασημένιες αχτίδες 
Μέσα στην νύχτα ξέκλεβες
Δανεικες ηδονές 
Στου νου σου ,στου μυαλού τα αγγιγματα
Και μία ρίμα αξαφνα να με στοιχειώνει

Χίλια δυο ποιήματα 

Κική Ματερη

Mάνα έχω πεθάνει

Μάνα έχω πεθάνει

Την πληγή σου ποιος θα γιάνει

Μάνα το κλάμα σου το βουβό

Το ακούω στο τάφο εδώ

Μάνα έχω πεθάνει

Η σωρός φτιασιδωμένη φτάνει

Μάνα δεν είμαι ζωντανός

Μάνα έχω πεθάνει

Στον τάφο μου ούτε ένα στεφάνι

Κική Ματερη

Φύγε τώρα

Όπως έκανα ταξίδι μακρινό 
Πέρασα κάμπους και βουνά, με δανεικό φτερό
Μου βγάλανε εισητήρια για μακριά 
Μα ήταν το χώμα παντού γλυκό 
Αγαπαγα τον τόπο δίχως να το πω
Έτσι το ξέρει μόνο η δική μου καρδιά 
Που μου την κάναν κομμάτια μία βραδιά 
Μου παν πως δεν ξέρω να αγαπώ 
Και πως μαρεσει απλά να τριγυρνώ
Και έτσι εβγαλα ρίζες στην χώρα 
Και ας μου λέγανε : » Φύγε τώρα».

Κική Ματερη

Με έναν τζίτζικα στο χέρι

Με ένα τζίτζικα στο χέρι
Τρέχει το αγόρι μας αυτό το καλόκαιρι
Να τον ακούσει ολην η γειτονιά 
Και να τους θυμίζει τα καλοκαίρια τα παλιά


Με ένα τζίτζικα στο χέρι 
Τρέχει και το κορίτσι μας αυτό το καλοκαίρι
Να μιλήσει σε κάθε καρδιά
Το καλοκαίρι λέει, πήρα αγκαλιά 

Με ένα τζίτζικα στο χέρι
Μία ευχή ένα φίλο να μου φέρει
Που λάμπει που και που
Σαν το βόρειο σέλας σαν την αλεπού 

Με ένα τζίτζικα στο χέρι

Κική Ματερη 

Καλωσοριζουμε την ποιήση ( ένα μικρό σημείωμα)

Καλωσοριζουμε την ποιήση και αποχαιρεταμε την ανοησία. . Εμείς οι ποιητές.

Ή τουλάχιστον διατυπώνω αυτό που θέλω να πω με πεζά λόγια ..

Στηρίζομαι και κινουμαι στο έδαφος.

Ως χρόνια ασθενής ψυχικών ασθενειών κυρίως παρατηρητής είμαι της ζωής ..

Ζω ευτυχισμένη με λίγους ανθρώπους και πολλά βιβλία

Έχω τις εμμονές μου και τις φοβίες μου

Και Γυρνάω στα Καφενεία με ένα στυλό και ένα χαρτί

Κική Ματέρη